Archief voor maart, 2013

Ponyruiters geslaagd voor theorie-examen

Op zaterdagmiddag 23 maart hebben 10 kinderen van Rijvereniging Hummelo meegedaan aan het theorie-examen voor het diploma-rijden.De theorielessen ter voorbereiding van dit examen zijn gegeven door Bo van Pul, zij heeft haar leerlingen de theorie met leuke lessen bijgebracht. Vorige jaar waren al 6 kinderen (Nanke, Hilde, Elcke, Nina, Aniek en Tess) gestart met diploma A en deze ruiters hebben zaterdag theorie-examen gedaan voor het B-diploma. Door Bo is er dit jaar ook een nieuwe groep (Bregje, Iris, Merlijn en Noa) voor het A-diploma voorbereid op het examen.

Nancy Ditters heeft de examens afgenomen en vroeg de deelnemers alle details over de verzorging, de voeding en het gedrag van paarden. Ook de onderdelen van het zadel en het hoofdstel moesten benoemd worden door de leerlingen. Toos hield van iedereen alle punten bij en uit deze puntentelling bleek dat alle deelnemers ondanks de zenuwen zijn geslaagd!

Nu het theorie-examen achter de rug is, kunnen de ruiters zich voorbereiden op het praktijkonderdeel. Dit praktijkexamen wordt op zaterdag 20 april afgenomen en beoordeeld door een KNHS-jury. De leerlingen die praktijkexamen moeten doen voor het A-diploma rijden dan een dressuurproef en de B-diploma ruiters rijden een dressuurproef, maar ook een springparcours.

Iedereen van harte gefeliciteerd en heel veel succes op 20 april!

Paard & Ruiter Maart ’13: Agnes & Bolero

Beste allemaal,

Wat leuk dat ik nu een stukje kan schrijven over mijn Bolero.

Bolero is een zwarte ruin van 13,5 jaar met een schofthoogte van 1,74cm. Na enkele jaren voor iemand anders te hebben gereden, moest het er maar eens van komen: een eigen paard. We gingen op zoek naar een braaf en jong paard. Braaf vanwege het feit dat ik een tijdje niet had gereden. Jong omdat het mij leuk leek om hem zelf alles te leren en dat ik er een lange tijd wat aan zou hebben. Na een zoektocht zijn we bij Bolero (Bo) terechtgekomen. Hij was een braaf paard, maar wel wat aan de schrale kant. Dat zou na verloop van tijd wel goed komen. En dat was gelukkig ook zo. Hij werd voller, sterker en zat lekker in zijn vel. Toen begon het gedonder, puberteit noemen ze dat! Meneer vond het heel erg leuk om zo maar, geheel onverwacht in één keer zijn hoofd in de lucht te steken en als een idioot heel hard rondjes te galopperen. Het enige wat ik toen nog kon doen is proberen om op Bo te blijven zitten en hem weer terug te nemen. Dat ging niet zo gemakkelijk. Het overviel me en hij was inmiddels al behoorlijk sterk geworden. Ook vond hij het leuk om schijnbewegingen te maken, links of rechtsaf te slaan en vervolgens een andere richting op te gaan, een richting die ik niet had verwacht en toen… floep ben ik eraf gevallen. Zijn impulsieve gedrag ging een behoorlijke tijd door en na verloop van tijd kreeg ik het toch voor elkaar om de leiding te nemen. In deze periode heb ik wel eens gedacht om hem weg te doen. Toch gaf ik hem een half jaar om zich van de goede kant te laten zien, en nog eens een half jaar, en nog eens… uiteindelijk heb ik hem nooit weg kunnen doen. Op één of andere manier kon ik het niet over mijn hart verkrijgen om de stap te zetten hem te verkopen. Ik had het gevoel en vertrouwen, dat het ooit goed moest komen. De aanhouder wint zeg ik dan en uiteindelijk is het ook goed gekomen. Zijn fratsen werden minder, hij werd volwassen en rustiger. Ik krijg vaak reacties van mensen die hem van de “racetijd” kennen dat ze verstelt staan dat hij zo veranderd is. “Weet je nog”… zeggen ze dan. Ja, dat weet ik nog, maar denk daar niet zo vaak meer aan terug, die tijd is achter de rug. Ik kijk liever vooruit en heb nu heel veel plezier met en aan hem.

We zijn qua wedstrijd rijden nooit echte hoogvliegers geweest. Ook al was mijn streven om wel leuk mee te kunnen doen. Het moet voor mij wel een uitdaging zijn. Ik heb het rustig aan gedaan met overstappen naar hogere klassen, en alles, behalve de M2 volledig uitgereden. We hebben alle tijd genomen, want de bedoeling om hem te verkopen was en is er toch niet.

Vier jaar geleden ben ik bij Gwen gaan lessen en vervolgens is het allemaal nog beter geworden. De manier van lesgeven bevalt mij, en past Bo heel goed. Iedere week ga ik met plezier naar de les en met een voldaan gevoel vertrek ik weer naar huis. Tussen de lessen door is er genoeg werk aan de winkel waar we mee aan de slag kunnen. Inmiddels zijn Bo en ik Z1 dressuur met 22 winstpunten en daar ben ik enorm trots op! Met onze ups en downs hebben we dit toch maar bereikt.

Hartelijke groeten van Agnes met Bo(nfire) … haha