Archief voor 2015

Paard & Ruiter December ’15: Lea & Astrid

Hallo allemaal,

Ik ben Astrid Jolink en ik ben gevraagd om deze maand een stukje te schrijven voor Paard & Ruiter en dat wijs ik natuurlijk niet af.

Shetlander

Toen Kruimel toch een beetje te klein werd, ben ik begonnen met rijden op een manege in de buurt waar we toen woonden. Hier heb ik een aantal jaar met plezier gereden. Toen we gingen verhuizen naar Drempt moest er een andere manege gevonden worden. Gezien het feit dat ik geen evenwichtsorganen heb, wilde mijn moeder niet dat ik op een gewone manege ging rijden. Gelukkig kon dit wel op Manege Zandewierde in Nieuw-Wehl. Hier heb ik dan ook een tijdje  gereden. Ik reed hier in gemixte groepen met variërende  ruiters ( geestelijk en lichamelijk beperkt).

WitjeOp Zandewierde hebben we de vorige eigenaren van mijn  A-pony ontmoet. Deze mensen hadden de pony gekocht voor hun geestelijk gehandicapte zoontje. Dit bleek echter geen succes, want de pony was te ondeugend voor hem. Toen mocht ik het proberen. Ondeugend was hij, het kleine witje. Ik ben met hem eerst thuis begonnen. Hier hadden we een klein rijbaantje en daar pasten Witje en ik prima in. Er stond een afrastering, zodat hij nergens heen kon.   Af en toe gingen we ook in de grote rijbaan rijden ( zonder afrastering, maar dan was het gras aan de zijkant toch wel erg verleidelijk. Later ben ik met Witje gaan rijden bij de Ponyclub in Drempt. Dit was natuurlijk hartstikke leuk, maar helaas stonden er ezels aan de andere kant van de rijbaan. Witje had het niet zo op die rare ezels en weigerde daar langs te lopen en ik was toen zelf ook niet al te dapper,  maar uiteindelijk ging het steeds beter.

D-ponyToen Witje te klein werd gingen we op zoek naar een grotere pony. We zochten naar een C- of een D-pony. Deze pony moest vooral braaf zijn. Na wat rondvragen kwamen we terecht bij Johnny. Dit was een grote E-pony. Johnny was wel wat groter dan dat we hadden bedacht, maar we zijn toch gaan kijken. Toen we daar kwamen vonden mijn ouders het wel  belangrijk dat mijn benen onder het zadelblad uit moesten komen. Gelukkig waren mijn benen lang genoeg (net).  Johnny was zo ontzettend braaf, dat we hem toen toch gekocht hebben. Op Johnny begon het rijden pas echt. Ik leerde rijden door deze pony, want als ik netjes de hulpen gaf, dan deed hij ook netjes wat ik van hem vroeg. Met springen was hij ook super braaf. Hij hielp mij ook met mijn balans. Ik reed een keer met hem op een dubbelsprong af en tijdens de sprong kwam ik bijna naast mijn pony, hij voelde dit en sprong netjes om, zodat ik er weer recht op kwam te zitten. Van Johnny heb ik heel veel geleerd. Ik ben met hem ook mijn eerste wedstrijdjes gaan rijden tot en met de L2+9. Ik wilde heel graag met hem M starten maar helaas, hij werd kreupel. Het bleek dat er een peesje gescheurd was. Dit kon wel verholpen worden met een operatie, maar daarna moest hij wel  lang revalideren. Omdat Johnny zo’n brave pony was, hebben we hem toch maar laten opereren. Al met al heeft de revalidatie ruim 2 jaar geduurd. Het is vervolgens een tijdje goed gegaan, maar helaas werd hij toen weer kreupel. Omdat hij ook al op leeftijd was, hebben we vervolgens besloten dat hij met pensioen mocht gaan. Hij mocht de rest van zijn leven bij ons zijn favoriete bezigheid beoefenen, namelijk in de wei staan. Hier heeft hij helaas niet lang van mogen genieten. Een maand nadat we besloten hadden dat hij bij ons oud mocht worden, kreeg hij koliek en hebben we hem in moeten laten slapen.

Hierna heb ik veel pech gehad met de paarden. Ik had eerst een paard dat later een probleem in de rug bleek te hebben. Daarna heb ik een tijdje op Timar gereden. Dit was wel een super braaf paard, maar hij was vrij sterk en gooide hoog op waardoor ik hem niet uit kon zitten. Daarna hebben we weer een E-pony gekocht. Ik wilde nog graag gebruik maken van mijn laatste pony jaar. Ik heb deze pony  maar 3 weken kunnen rijden en toen werd ze kreupel.  Deze pony moest om te genezen veel rust houden, maar hier was ze alleen niet mee eens. Dit ging dus niet goed en moest ze ook weg.

1440432069387Na zoveel tegenslag te hebben gehad, was ik het helemaal zat met die paarden. Ik wilde een Haflinger. Ik bedoel; “wie heeft er ooit gehoord van een kreupele Haflinger?”.  Mijn moeder was het hier helemaal niet mee eens. Een Haflinger was geen echt paard. Ze wilde graag dat ik een “gewoon” paard nam en liet me steeds foto’s zien van paarden en Ik liet haar steeds foto’s zien van Haflingers. Uiteindelijk bracht ik mijn moeder op andere gedachten. Zelf had ze nog een kennis van vroeger die  Haflingers fokt. Deze kennis hebben we opgebeld en hij had een Haflinger voor ons. We zochten eigenlijk naar een ruin die al beleerd was, maar we eindigden met een 4 jarige merrie die nog niets kende. Maar wij vonden het toch belangrijker dat we de fokker kenden, zodat we wisten dat er goed naar de bloedlijnen gekeken was om vervelende dingen te voorkomen.

mooiste springfoto (1)Ik ben toen met Lea ( Henla van ’t Broek) aan de slag gegaan. Eerst ben ik met haar gaan spelen in het rijbaantje. In het begin vond ze alles eng, ze had alleen nog maar op de wei gestaan en er was nog maar weinig mee gedaan. Na een aantal maanden vonden we het toch tijd dat ze beleerd werd. Hiervoor hebben we haar welgeteld 10 dagen weggebracht. Toen ze terug kwam kende ze nog steeds niets, maar deed ze ook niets verkeerd. Vervolgens zijn we toen zelf aan de gang gegaan. Dit pakte ze eigenlijk heel goed op. Ze ging met sprongen vooruit en ik besloot toch eens mee te doen met de Clubkampioenschappen. Ze werd tot mijn grote verbazing ook nog 2e en hebben we het gehad over het deelnemen aan de vereniging les. Ik had hier mijn twijfels over, omdat ik toch een Haflinger had. Ik wist niet of dit wel tussen de paarden zou kunnen. Mijn twijfels werden weggenomen door Gwen, want zij zei dat dit allemaal makkelijk zou kunnen. Ook maken we graag een sprongetje. Nu rijden we inmiddels alweer een paar jaar mee en hebben we net de overstap gemaakt naar het M. Met de hulp van Gwen begint ze steeds mooier te lopen. We zien wel tot hoe ver we samen kunnen komen.

IMAG1560Groetjes en fijne Feestdagen,

Astrid & Lea

Pony & Ruiter November ’15: Verona & Didi

Lieve lezers,

10703936_468746003264218_1145121595687315822_n Het lange meisje met blonde haren en die grote pony, dat ben ik! Ik ben Didi Janne Gieling, zeventien jaar oud en ik woon in Duiven! Thuis woon ik met mijn vader (Geert), moeder (Kitty), hond (Pippi) en de paarden. Mijn zus is vorig jaar uit huis gegaan om te studeren. Ik ben geen echte Hummeloër en dat kan je soms merken, maar wij hebben ons altijd wel heel welkom gevoeld bij de familie Brinksma én de club!

10665138_516437171828434_4202533404233864070_nHet paardenvirus heeft mijn moeder gekregen van mijn opa, doorgegeven aan mijn zus Jade en aan haar jongste dochter. Je kunt zeggen dat het er inderdaad met de paplepel in werd gegoten, gek genoeg kwam dat er bij mij pas later uit. Tot mijn tiende of elfde heb ik namelijk fanatiek gevoetbald in de selectie. Paardrijden vond ik leuk, maar had echt geen zin in al dat gedoe. Mama waste mijn vieze voetbalkousen en af en toe een bosritje met Bliksem vond ik helemaal prima. Zo kwam ik ook mooi onder het stallen mesten uit…

Toch vond ik paardrijden stiekem veel leuker worden, had veel last van blessures met voetballen en dat is als jonge fanatieke meid niet leuk. Even heb ik op de ‘oude’ pony van Jade, Lin gereden en daarna gingen we opzoek naar een perfect passende pony voor mij.

Met een veeleisende moeder, een veeleisende coach (ook een bekende; Susan Willemsen) en een jong meisje die het gevoel vooral het belangrijkste vond, zijn we in alle uithoeken van Nederland geweest! Na zeventien ‘geweldige pony’s met gouden mondjes’ voor mijn schouder kwam ik Veertje (Verona, Flemmingh x Ferro) tegen in Wehl. En dat is welgeteld 15 minuutjes rijden…

1Mama vond het écht niks, maar ik was overtuigd. Dat gevoel heeft nog wel even aan mij geknaagd, omdat mijn moeder ondersteboven was van Jades toenmalige topper Kantje’s ToyBoy. Maar toch bedacht mam iets heel leuks om te vieren dat ik een nieuwe pony had, we gingen samen een weekend naar ‘Onder de Kastanje’ en hebben we heerlijk drie dagen in het bos gereden!
Toen bleek Veertje écht wel de juiste keuze! Misschien niet de allerbraafste pony, want af en toe is ze een échte draak. Ondanks dat voor mij de passende viervoeter….

DSCN0666Ook wij zijn helemaal vooraan begonnen. Ik heb in de beginnersfase geweldige momenten beleefd, met als ons toppunt Gelders Kampioen in de L2-dressuur cat. D/E. Dat was de kers op de taart, want ik wist dat het er inzat en al het harde werk wordt dan op zo’n moment werkelijkheid. Dat was echt heel vet!

Helaas, paardrijden zou geen sport zijn geweest als ook wij geen tegenslagen hadden meegemaakt. Dat was echt shit, want we hebben een lastig jaar gehad na dat hoogtepunt en dan voelt het alsof je van heel hoog, tien meter de diepte invalt. Gwen, Toos en het topteam van Groot-Zande, maar ook pap en mam hebben Veertje en mij geholpen om weer met de volle tweehonderd procent aan vertrouwen ‘back on track’ te komen. Na veel zweet, wat minder bloed, maar wel tranen is dat uiteindelijk gelukt. Van zo’n periode leer je veel en als combinatie zijn we er zeker sterker van geworden.

Op dit moment zijn wij lekker aan het puzzelen in het Z, want ik vind trainen namelijk veel leuker dan wedstrijd rijden! Ook ga ik af en toe met Veer het bos in, dat vinden we allebei heel ‘chill’. Iedere keer als we zijn geweest zeg ik dat we dit vaker moeten doen. Bij deze dan ook een verzoek een extra ‘bosmaatje’, want mama kan mij helaas niet bijhouden…

outdoorr gelderlandVerder word ik volgend jaar maart handelsbekwaam (18), dus denk ik dat het aankomende jaar een spannend jaar wordt. Ik zit nu in de zesde en ga volgend jaar studeren. Ik wil graag International Relations and International Organizations (internationale politicologie) gaan studeren! Dat kan in Leiden en in Groningen en hoogstwaarschijnlijk wordt het Leiden. Toen ik dit stuk aan het schrijven was, zat ik toevallig in de trein vanuit Leiden naar Duiven. Leiden is zo mooi, ligt zo centraal én lekker dichtbij Den Haag. In zo’n nieuwe stap heb ik dan ook onwijs veel zin. Graag zou ik veel plekken op de wereld willen zien met mijn eigen ogen en het staat daarom ook zeker op de planning om in het buitenland te studeren. Helaas kan mijn sport niet mee in het koffer…We zullen wel zien hoe het gaat lopen, definitieve beslissingen zijn er nog niet genomen. Dus voorlopig zijn jullie nog niet van mij af…

Op dit moment is alles wat telt de ervaringen van nu  en het genieten van de waardevolle momenten in mijn ponytijd. Ook al ga ik door, dan zal er een paard moeten komen. Ook al moet ik misschien wel een pauze van vijf jaar inlassen, ik heb het nog steeds enorm naar mijn zin in Hummelo! Normaal gesproken ben ik snel uitgekeken op iets. Maar ach, volgens mij is niemand ooit uitgekeken op paardrijden, want er kan altijd iets beter.

Als laatste wil ik iedereen die dit leest bedanken, leuk dat je even de tijd neemt! In het bijzonder wil ik iedereen van Rijvereniging Hummelo en Groot-Zande bedanken, want er zijn niet veel verenigingen die alleen maar lieve en leuke spontane mensen tellen. Dat is mij opgevallen en bijgebleven vanaf de eerste les bij Gwen…, er lopen alleen maar leuke mensen rond. Dank je wel!

Heel veel liefs en tot gauw in Hummelo,
Died & Veertje

Zusjes Oosterink formidabel op Gelderse Kampioenschappen SGW Barchem

NankeBarchem – Afgelopen zaterdag werden in Barchem de regiokampioenschappen SGW (eventing) voor pony’s en paarden georganiseerd. De dappere zusjes Oosterink waren ook van de partij om mee te strijden naar deze felbegeerde titel.  De hele familie was al vroeg uit de veren en het indraaien van de stiften moest, omdat het nog donker was, met behulp van een zaklamp gebeuren. Al om kwart over acht moest Nanke haar dressuurproef rijden, dit ging goed en werd beloond met 188 en 190 punten, het springparcours legde ze foutloos af. Op naar de cross, het was een super mooi crossparcours die ze foutloos heeft Aniekgereden binnen de tijd. Met dit fantastische resultaat won Nanke de titel Gelders Kampioen SGW op B-niveau.

Haar zusje Aniek reed ook een fijne dressuurproef en werd hiervoor beloond met 181 en 184 punten, het springparcours sprong ze ook foutloos en de cross liep ook volgens plan, maar had een paar tijdfoutjes. IMG-20151024-WA0001Deze mooie uitslag bezorgde haar ook een welverdiende derde podiumplek naast haar zus Nanke die op nummer 1 was geëindigd. Heel Hummelo heeft van het succes genoten, want bij terugkomst was er een groot spandoek opgehangen om de winnaars te verwelkomen. Een diepe buiging voor de zusjes Oosterink en trots op hun veelzijdigheid.

11218967_963113563746506_3937197349881781800_nHoewel Carlijn Oversteegen geen lid is van de vereniging, is ze toch ook een beetje van ‘ons’ omdat ze op onze thuishaven Groot-Zande werkt en af en toe de lessen waarneemt, daarom vinden wij het ook leuk te melden dat zij ook haar debuut heeft gemaakt bij de paarden op L-niveau. Met Abel heeft ze een keurige dressuurproef gereden en werd hiermee ruimschoots beloond, 198 en 205 punten. Tijdens het springen was Abel nogal vrolijk, dus dat ging niet helemaal vlekkeloos maar goed genoeg om aan de cross deel te mogen nemen. De eerste keer een cross op L-niveau was redelijk pittig en ook nu had Abel er zin in. Hij ging razendsnel en helaas had ze een stuurfoutje en twee stops op de flinke heuvel, maar het alternatief heeft ze goed genomen en is helemaal rondgekomen. Al met al is Carlijn super tevreden over de prestaties, hier had ze drie jaar geleden niet over kunnen dromen toen Abel kampte met een blessure.

JacquelineOp zondag heeft Jacqueline ook meegereden in Barchem. Jacqueline is in ieder geval prachtig van start gegaan met een grote fanclub. Ze zorgt er in ieder geval voor dat alles goed voor elkaar is: getoiletteerd, gevlochten door haar paardenmaatjes en Nancy die haar heeft begeleidt en iedereen op de juiste positie heeft gezet tijdens de cross. De dressuur ging redelijk naar wens en ze haalde zelfs 180 punten bij een zeer kritische jury en ook het springparcours verliep op 1 balk na, volgens plan. Op naar het favoriete onderdeel, de cross! Alle hindernissen werden keurig foutloos gesprongen…tot hindernis 7, daar heeft Jacqueline een mooi bodemonderzoek gedaan. Het feit dat ze dat onderzoek heeft moeten doen, dat vond ze nog niet eens zo erg, maar dat daarmee ook de cross teneinde was, dat was wel een beetje een ‘jammermoment’.

In ieder geval is het mooi om te zien dat Rijvereniging Hummelo in alle disciplines vertegenwoordigd is…chapeau, girls!

Paard & Ruiter Oktober ’15: Vigo & Ellen

Hallo allemaal,

Ik ben Ellen en al heel wat jaartjes lid van Rijvereniging Hummelo en nu is het mijn beurt om mijn paardenverhaal te vertellen.

foto (1)Heel veel jaren geleden (in de jaren ’70) hadden mijn ouder een caravan op camping “De Kappenbulten” in Halle. Hier was mijn eerste kennismaking met het paard/ponyrijden. In de buurt van de camping woonde Bartje Meijerman. Hij had een boerderij met wat pony’s en paarden. Bij hem kon je ponyrijden voor een rijksdaalder per dag (omgerekend is dat ietsje meer dan een Euro). Mijn vader en moeder hebben me dagenlang niet gezien…

Na deze eerste kennismaking was ik er totaal van overtuigd dat ik later een boer wilde trouwen met genoeg weilanden om 5 paarden te kunnen houden (op het aantal van vijf ben ik inmiddels wel teruggekomen). Als er op de kleuterschool werd gevraagd: “Wat wil je later worden?” dan was steevast mijn antwoord dat ik dat niet wist, maar dat ik wel een boer wilde met genoeg weiland om vijf paarden te houden.

Natuurlijk wilde ik heel graag op paardrijles, maar ik had ook nog een broer die heel graag wilde motorcrossen. Tja, zo breed hadden wij het thuis vroeger niet, dus dat feest ging dus niet door. Alle vakanties bracht ik door bij de pony’s van Bartje of bij mijn nichtje die ook een pony had. Toen de caravan in Halle was verkocht (er waren tenslotte nog meer plaatsen in de wereld te ontdekken), zochten mijn ouders altijd een vakantieadres waar in de buurt de mogelijkheid was om pony te rijden.

Toen ik eindelijk zelf ging verdienen en die boer met het weiland aan de haak had geslagen, was het eerste wat ik kocht…een paard! Natuurlijk wel nadat ik eerst een paar jaar les had gehad op Groot-Zande. Ik moest daar alles wat ik mezelf had aangeleerd weer heel snel afleren. Op het moment dat ik alles een beetje doorhad, werd Galland gekocht. Een (toen) zesjarige donkerbruine ruin.

foto (2)Een betere start in de paardensport had ik me niet kunnen wensen. Na heel veel (!) vallen en weer opstaan en opstijgen, kreeg ik het een beetje onder de knie. Het bleek dat Galland niet echt een hele goede keus was om het op te leren. Maar onder het motto, wie A zegt…ben ik toch doorgegaan en er achteraf heel veel van opgestoken. Onder meer dat er hele gekke paarden bestaan. Binnen een week had hij de staldeur eruit geschopt en was de hele buurt ’s morgensvroeg Galland aan het vangen. De bodem heb ik vaak onderzocht, zelf de bodem van een watergat waar het mij wel leuk leek om doorheen te galopperen. Mijn ‘boer’ stond zelfs klaar om dit moment te vereeuwigen met de camera. Galland dacht hier echter anders over en voordat ik het wist lag ik in het water, Galland galoppeerde door het bos en de foto’s waren niet zoals ik ze voor ogen had. Dit zijn maar een paar ‘verhalen’ die we samen hebben meegemaakt. Gelukkig kon ik altijd weer terecht op Groot-Zande waar Toos, Irma en Nancy me weer moed inpraatte om er toch weer op te gaan zitten en vooral door ‘stoer’ te rijden.

Nadat ik erachter kwam dat de dressuur niet onze sterkste kant was, heb ik de switch gemaakt naar het springen. Dus op naar de springles van Dick. Af en toe stond het (angst)zweet me al op de rug voordat ik op Galland zat. Bij Dick in de les was er geen aandacht voor mijn gepiep. Na het nodige oefenen bleek dat bij het springen ons talent lag. Na de nodige lessen hebben we ons ingeschreven voor wedstrijden. Ook daarover kan ik een boek volschrijven, we hebben oxers van de verkeerde kant gesprongen, het parcours in de verkeerde volgorde gesprongen, eraf gevallen waarbij Galland zelf het parcours verder sprong (jammer genoeg niet in de goede volgorde) en ook zijn we bij hindernis 11 begonnen, waarbij ik echt in de veronderstelling was dat het nummer 1 was. Zo zijn er nog veel meer verhalen.

fotoToen Galland een peesblessure kreeg en het er niet meer inzat dat we nog fanatiek aan het springen zouden komen, ben ik gaan rondkijken naar een opvolger. Dit is Vigo geworden, toen ik hem kocht was hij bijna twee jaar. Een beetje zenuwachtig was ik wel, want kon ik dat wel aan, een jong paard? Snel kwam ik erachter dat het niet altijd aan de leeftijd van het paard ligt hoe ‘gek’ ze zijn. Nadat hij op Groot-Zande door Gwen en Wilbert zadelmak gemaakt was, ging mijn tweede paardensport carrière van start met Vigo.

foto (3)Dit ging in vergelijking met Galland van een leien dakje. Zelfs in de dressuur heb ik onder begeleiding van Gwen het (voor mijn doen) ver geschopt. De dressuurwedstrijden heb ik vaarwel gezegd toen ik M1 startte. Wederom kwam ik erachter dat dressuurproeven rijden niet helemaal aan mij besteed was. Het springen werd weer opgepakt en dat doe ik nu nog steeds met veel plezier. We hebben ook nog een tijdje geprobeerd om mee te gaan doen aan crosswedstrijden. Na een aantal trainingen en een paar tripalons te hebben gereden, moest ik toegeven dat ik me met Vigo niet helemaal veilig voelde in het crossparcours. We hebben het in ieder geval geprobeerd.

Galland staat ook nog steeds bij ons op stal en is inmiddels 27 jaar. Ik hoop nog heel wat jaren te genieten van het paardrijden en van alles daar omheen met Vigo.

Groetjes,
Ellen & Vigo

 

Workshop Proefgericht Rijden een groot succes voor leden van RvH

IMG_9999Wat een rijkdom om zoveel kennis in één vereniging te kunnen omarmen! Marjon Jolink heeft op zondag 18 en woensdag 21 oktober de leden van Rijvereniging Hummelo in de gelegenheid gesteld een proef te rijden en deze live te beoordelen in de workshop “Proefgericht Rijden”. Marjon Jolink kennen we allemaal als kritisch jurylid, maar zeker ook als vaste invaller voor de verenigingslessen en de lessen van Groot-Zand. Haar kritische oog komt tijdens de lessen en deze workshop goed van pas.

De deelnemers mochten, nadat ze los gereden hadden, de rijbaan in en werden door Marjon voorzien van een headset ten gunste van een goed en direct contact met de ruiter. Voordat de proef van start ging, was er gelegenheid een paar onderdelen te oefenen die direct voorzien IMG_0045werden van tips. Tijdens het rijden van de proef gaf Marjon rechtstreeks feedback op het uitgevoerde onderdeel en als het nodig was werd een onderdeel opnieuw verreden ter verbetering. Daarnaast was het mogelijk de proef te laten filmen door iemand die naast Marjon mocht staan, zodat iedereen de proef inclusief opmerkingen thuis nog weer eens terug kan kijken.

IMG_9857

Beide middagen werden als zeer geslaagd ervaren en hebben we alleen maar positieve reacties mogen ontvangen, daarom is deze workshop zeker voor herhaling vatbaar. Voor sommige deelnemers was het heel even wennen om naar twee personen te moeten luisteren, maar ook dat ging heel goed. Doordat er per deelnemer ruim tijd gepland was, werd iedereen in de gelegenheid gesteld de tips direct toe te passen.

Nogmaals iedereen vond het heel leerzaam, dus met andere woorden “Wanneer plannen we deze workshop nog een keer?”

 

 

Pony & Ruiter September ’15: Q-Hella & Noa

Hallo allemaal,

Ik ben Noa Tolkamp en woon in Hummelo en ik mag deze maand een stukje schrijven voor de rubriek ‘Pony & Ruiter’. Op 8-jarige leeftijd ben ik begonnen met ponyrijden op manege Stroombroek in Braamt, daarna heb ik nog een tijdje op manege Het Loenhorst gereden.

IMG-20130717-WA0008Mijn opa had een leuke pony Maud voor mij en mijn nichtje Nina gekocht. Ik reed ook op Maud, maar kon niet alleen opstappen. Mijn moeder gaf me altijd een voetje om erop te komen, maar een keer vloog ik er overheen en viel ik aan de andere kant er weer af. Met Maud ben ik begonnen bij de ponyclub en ik heb een aantal BB wedstrijdjes gereden op Maud en daarmee ook wat prijsjes gewonnen. Maud was een hele leuke en lieve pony.

IMG-20150913-WA0000Mama en ik gingen op zoek naar een verzorgpony, toen ik te groot werd voor Maud. In Langerak kwamen we terecht bij Paulien van de familie Liebrand. Paulien was een al wat oudere roodschimmel D pony, ze is erg lief en ze houdt heel erg van tutten. Alleen in het bos wilde ze heel erg hard en was ze heel sterk. Ik weet nog goed dat ik met Tess een bosrit ging maken en dat ik niet op de bult durfde bij de gevangenis, maar voor dat ik het in de gaten had reed ik al op het pad richting de bult en mama rende achter me aan, want anders was ik omgekeerd. Ik vond het dood eng, maar mama moedigde me aan en zei steeds dat ik het wel zou kunnen. Uiteindelijk heb ik het toch gedaan en toen ik boven op de bult stond, was ik wel boos op mama maar stiekem was ik ook wel trots op mezelf, omdat ik nooit gedacht had dat ik die bult op zou crossen.

noa mobiel 269Ik ging altijd stappend naar de ponyclub, het was namelijk vooral in de winter lekker dichtbij. Springen vond Paulien altijd heel leuk maar ik niet, want ik vind springen eng. In februari 2014 werd Paulien erg hoef bevangen en kon ik niet meer op haar rijden. Ze was ondertussen al 21 jaar oud en nu mag Paulien lekker van haar oude dag genieten. Af en toe ga ik er nog eens heen om lekker met haar te tutten, want dat vind ze nog steeds erg fijn.

noa mobiel 733Helaas had ik toen geen pony meer om op te rijden, maar mijn lieve vriendin Merlijn heeft een eigen pony Q-Hella. Ze vroeg mij of ik ook op haar pony wilde rijden. Nu rijden we samen op haar pony bij RvH.  Nog steeds ben ik geen fan van het springen, maar met de RvH-Clubkampioenschappen ben ik zelfs 2e geworden van de pony’s. Q-Hella vindt springen erg leuk en ze kan het goed. Ik rijd nu ook geen dressuurwedstrijden meer.

Ik hoop dat ik nog een tijd op Q kan rijden, het is namelijk ook erg gezellig zo samen met Merlijn.

Groetjes ,

Noa, Paulien & Q-Hella

Drie keer winst voor Bart Veeze tijdens Zilveren Ster

FortunaVoor Bart stond afgelopen weekend de dressuurdriedaagse De Zilveren Ster in Haaksbergen op het programma. Bart had vrijdag wederom een succesvolle dag op De Zilveren Ster in Haaksbergen. Met broer en zus Fortunato en Eos-Utopia kwam hij aan de start in de jonge paardenrubriek. Beide paarden werden door de familie Van Gils gefokt uit de combinatie van Ampère keer Why O Me Utopia (v. Negro) en allebei wisten ze hun leeftijdsrubriek te domineren.Eos-EtopiaFortunato deed dat door op imponerende wijze, met veel kracht en macht naar 88 punten bij de vijfjarigen te lopen. Daarmee gaf hij de concurrentie ruimschoots het nakijken. Zus Eos-Utopia, die eerder al twee keer de aanlegtest voor jonge dressuurpaarden in Haaksbergen wist te winnen, maakte eveneens indruk met haar afdruk en potentie. Ze werd beloond met 82 punten, waarmee ze de rubriek van de zesjarigen aanvoerde.

DelgadoOp de afsluitende dag van De Zilveren Ster in Haaksbergen pakte Bart opnieuw prijzen mee. Met Delgado (v. Oscar) plaatste hij zich vrijdag al voor de Kür op muziek, waardoor hij zondag zijn kür mocht rijden. Zeer overtuigend en met veel expressie ging het duo door de baan. Met een fraaie score van 74,50% bleven ze opnieuw de concurrentie voor. “Delgado liep heel fijn. In het begin van de proef was hij een klein beetje gespannen, maar die spanning vloeide al snel af. Ik kan niet meer dan super tevreden zijn!”, vertelt Bart enthousiast.

Iris met Donny geselecteerd voor de Regio Beloftetraining

IMG-20150922-WA0005Op 12 september heeft Iris Schoenaker deelgenomen met haar pony Donny aan de selectiedag voor de Regio Beloftetraining Gelderland (dressuur) bij het Veluwse Ros in Ermelo.

Voor de dressuur moet de combinatie startgerechtigd zijn met een pony in de klasse L2 t/m Z2 cat. Op de scoutingdag dressuur krijgen de deelnemers in een groepje van drie combinaties gedurende een half uur instructie. In deze training wordt gekeken hoe je de instructie oppakt en wordt er een protocol geschreven met aandachtspunten die je mee krijgt. Na deze selectiedag zullen de scouts bepalen welke combinaties deel mogen nemen aan de beloftetraining. Alle deelnemers ontvangen persoonlijk bericht of ze wel of niet geselecteerd zijn voor de lessen. Iris heeft deze week het goede bericht ontvangen dat zij met Donny hiervoor is geselecteerd en mag deelnemen aan de trainingen. Heel veel succes namens ons allemaal!

Op wedstrijden zijn er vaak ambitieuze, talentvolle combinaties te zien. Misschien nog wel onervaren, misschien niet “het toppaard of de toppony”, maar wel gemotiveerd om beter te leren rijden. Voor deze ruiters en amazones, die zich rijtechnisch willen verbeteren, heeft de Regio Gelderland/Flevoland een beloftetraining opgezet. Deze training is voor de jeugd en hiermee hoopt de regio vele jonge getalenteerde ruiters te stimuleren om op een hoger niveau te komen. De regio biedt deze groep ruiters een trainingsprogramma aan in de vorm van dressuur- en springenlessen die door gerenommeerde instructeurs gegeven gaan worden. De KNHS heeft het verzoek bij de regiobesturen neergelegd om dit op zich te nemen. Er is een werkgroep gevormd die bestaat uit bestuursleden van Regio Gelderland/Flevoland vanuit verschillende kringen. Hiermee hoopt men een goed beeld te krijgen van de jonge talenten die er in onze regio zijn. Het doel is om deze ruiters een opstap te kunnen geven naar een hoger niveau in de hippische sport en een eventuele doorstroming naar het Rabotalentenplan te stimuleren.

 

Zusjes Nanke & Aniek Oosterink in de finale van de Anemone Horse Trucks Bokaal

De zusjes Nanke en Aniek Oosterink hadden een ticket weten te bemachtigen voor de finale van de Anemone Horse Trucks Bokaal die afgelopen weekend werd verreden op het Achterhoeks Hippisch Festijn. Nanke met Lolo en Aniek met Matcho, mochten beide deelnemen in de klasse L-springen. Nanke had helaas in het basisparcours 2 balken. Aniek wist zich door een eerste foutloze ronde te plaatsen voor de barrage, maar tijdens de barrage had ze helaas 1 balkje en dat resulteerde toch nog in een 6e plaats. Niet getreurd, een finale plaats op het hoofdterrein is al een hele prestatie en Rijvereniging Hummelo is dan ook ongelofelijk trots op deze stoere zusjes, gefeliciteerd!

Het doel van de Anemone Horse Trucks Bokaal is het promoten van de ponyspringsport in de Achterhoek en er zijn als het ware twee finales: om de Kleine Bokaal voor L-combinaties en de Grote Bokaal voor deelnemers in de klasse M, Z en ZZ. De springcompetitie in 2015 telt vijf selectiewedstrijden, waarvan de beste drie resultaten meetellen als kwalificatie voor de finale. Het jaarlijkse concours georganiseerd door Rijvereniging Hummelo is ook ieder jaar een van de selectiewedstrijden.

Jamie Schlief & Sam van der Kuijl geselecteerd voor het Rabo Talentenplan

JamieJamie Schlief en Sam van der Kuijl zijn geselecteerd voor het Rabo Talentenplan. Jamie met haar pony Tamar en Sam met haar pony Memorie in de disciplines springen en dressuur. De jonge dames wisten vorige maand ook al een ticket te bemachtigen voor de Hippiade, waar Jamie met Tamar een finale plaats bereikte in de klasse ZZ-springen en Sam met Memorie een plaatsing in de Z2-dressuur wist te bemachtigen. Dit talent van beide dames is dan ook niet onopgemerkt gebleven tijdens de selectiedagen voor het Rabo Talentenplan. Rijvereniging Hummelo feliciteert de meiden met deze mooie kans en wenst ze veel succes tijdens deze extra trainingen!

SamHet Rabo Talentenplan is het talentherkenning- en ontwikkelingsprogramma van de KNHS waar jonge talentvolle paardensporters in o.a. de disciplines dressuur en springen ondersteund worden in hun ontwikkeling tot topsporter.

Ieder jaar worden circa 200 ruiters tijdens trainingen en bijeenkomsten begeleid door de KNHS bondscoaches, trainers uit het  KNHS Trainersplatform en andere experts. Het samenbrengen van toppers en talentvolle ruiters is een van de belangrijkste principes. Het Rabo Talentenplan bestaat uit drie niveaus: Internationaal Talent, Nationaal Talent en Nationale Belofte. Instromen in het Rabo Talentenplan is op alle niveaus mogelijk.