Archief voor februari, 2015

Paard & Ruiter Februari ’15: Ziezo & Birgit

Hallo allemaal,

Tja, en nu mag ik een stukje schrijven over mij en mijn Shetlander…

Ik was 5 jaar, bijna zes toen ik naar Hummelo verhuisde. Ik vond het een leuk dorpje en had het er reuze naar mijn zin. Mijn precies één jaar oudere zus had een grote droom: ze wilde leren paardrijden. Nu is mijn zus met een handicap geboren en eigenlijk was paardrijden helemaal niet geschikt voor haar. Ze mocht geen koprol maken bij een eventuele val en dus was het een risico. Maar ja…. wat mijn grote zus graag wil, moet gebeuren en zo kwamen mijn ouders in contact met de Manege Zandewierde in Hummelo. Ik geloof dat ze het toch wel spannend vonden dat mijn zus Gabriëlle ging paardrijden en dus vroegen mijn ouders of ik ook niet mee wilde en ik was snel over te halen. We moesten maar eens beginnen met voltigeren om mijn zus te leren hoe ze moest vallen. Elke zaterdag van half 1 tot een uur liepen we langs de longe naar de pony, sprongen er op, dubbel springen, scharen (met een zwiep de benen boven de rug van de pony kruisen, zodat je achterstevoren kwam te zitten), de vlag en nog veel meer! Ik vond het héél leuk. Toen dat een beetje ging mochten we ook echt paardrijden op de woensdagmiddag. Voltigeren bleven we doen, maar het echte rijden was begonnen. Dat heb ik daar op Zandewierde een kleine tien jaar gedaan met heel veel plezier. Ik was er de hele zaterdag en zelfs ook de zondag. Uitmesten, hoofdstellen poetsen, vegen en nog heel veel meer. Als we ons best gedaan hadden mochten we van de leiding op zondag gratis een uurtje rijden. Nou dat was niet tegen dovemans oren gezegd!

Birgit 4Na tien jaar wilde ik graag toch wat meer. Zo kwam ik op Groot- Zande, ik was 16 jaar. Wat een overgang! Als ik nu een buitenritje maakte liep er niemand naast me. Pff, spannend! Maar ik vond het er leuk, heel leuk. Toen ik 19 was ging ik naar het conservatorium in Maastricht. Ik ging zo af en toe als ik in de buurt was nog even terug naar de manege om toch nog gauw even op een paardenrug te klimmen. Toen ik 4 jaar later terugkwam, ben ik direct weer terug gegaan naar Groot-Zande. Dat was in 1985 en ik ben er nooit meer weggegaan!

IDickk kwam in de groep van Margreet Jebbink, Linda Lijbers, Jacqueline Wiegerinck en nog vele anderen. Ik kende helemaal niemand van dat groepje van de donderdagavond, maar ik had het er snel zo enorm naar mijn zin! Springwedstrijden, carrousel rijden (helemaal verkleed)… het kon niet op. We reden als baby’s of nonnen te paard en Dick zegende ons in met een Wc-borstel! Wat hebben we plezier gehad en we wonnen ook vaak! Birgit 3Dubbele tourniquets, “sigarenkistjes” (waarom heet een figuur zo?), we draaiden onze hand er niet voor om. Linda was er goed in om dagenlang te piekeren hoe de figuren eruit moesten zien en besteedde er uren aan. En dan ook vooral het koppie erbij houden en vooral niet verkeerd rijden. Pff, dat viel allemaal niet mee!

Birgit en SusanIk reed veel op Wilma, Fem en Mister H. Toen bij Groot-Zande het roer een beetje omging en er minder manegepaarden kwamen en meer pensionpaarden hield het voor mij een beetje op. Ik heb twee jaar op Electra gereden, het paard van Bart Vreeman. Daarna nog twee jaar op Noir die ook van hem was. Maar Noirtje had steeds longbloedingen en dat was eng. We zijn gestopt en ik heb een jaar niet gereden. BirgitIk vond het niet leuk eng verlangde terug naar de paardjes en de gezelligheid van de donderdagavond. Maar ja, mijn lieve wederhelft zei: “als je maar niet met een eigen paard aankomt”! En toch…. Gerrit zag wel dat ik echt zo graag weer wilde rijden en we hebben aan Gwen en Toos gevraagd een paardje te zoeken. En in juni 2007 ging de telefoon. Toos: “we hebben een paardJE voor je en we vinden hem al zo bij je passen dat we hem al Gerrit noemen!” Een half uur later was ik al op de manege en daar was Ziezo. Birgit 2Hij heet eigenlijk Zürich maar hij is door Hermien Peters omgedoopt tot Ziezo. Ziezo was nog hengst en héél wat groter dan ik ooit bedacht had, maar ik was verkocht! Gwen nam hem mee naar buiten en liep hem over blauw plastic lopen en het maakte hem allemaal niet uit, hij was zo braaf! Conclusie: paard gekocht. Hij moest eerst nog gecastreerd worden en dat gebeurde op mijn verjaardag. En ja …je raadt het al: dat wat er overblijft na een castratie kreeg ik van de donderdagavond-dames als verjaardagscadeautje! Nou, leuke meiden of niet?

Nu zijn we een aantal jaren verder. In 2009 heb ik de eerste officiële wedstrijd met Ziezo gereden, terwijl ik nog niet eens wist wat een plastron was. Ik kreeg de smaak te pakken en die heb ik nog steeds.

Ik hoop nog heel lang te mogen genieten van deze Shetlandpony, maar ook van alle leuke mensen om me heen met zoveel gezelligheid! En natuurlijk van de oh zo nodige zalige hulp van Gwen en Toos! Want zonder hen zijn we niets.

Groetjes,

Birgit & Ziezo

Paasvuur Hummelo 2015

Flyer Paasvuur