Archief voor april, 2016

Paard & Ruiter April ’16: Willem & Inger

Hallo allemaal,

Mijn grootste passie begon eigenlijk al toen ik een jaar of acht was. In mijn hoofd, ik droomde van paarden. Ik zag mezelf al bij de politie te paard of ‘s nachts door de regen te paard. Ook op de zondagen al wandelend in het bos met mijn ouders, volgde ik de sporen die paarden en hun ruiters hadden gemaakt. Ja ooit, ooit zou ik ook gaan paardrijden. Uiteindelijk duurde het nog best lang, want pas 7 jaar later begon ik aan mijn eerste paardrijles. Die kreeg ik van Toos op het befaamde paard Propaan. Ik kan me goed herinneren dat ik me direct thuis voelde tussen de paarden en op Groot-Zande.

Gelukkig had ik een baantje gevonden als interieurverzorgster, dus kon ik ‘ s morgens flink aan de slag en had ik de zaterdagmiddag vrij om te gaan rijden. Een half jaar nadat ik begonnen was begon ene Hans Noij ook aan zijn eerste lesjes. Hij nam een clubje vrienden mee (waaronder Pamela de Vries) en al gauw ontstond er een nieuwe groepsles op de zaterdagmiddag onder leiding van Irma Boks. Heel veel gezelligheid, maar we hebben ook veel geleerd van haar: “als je bij de weg staat en je paard wil niet stoppen dan heb je namelijk echt wel een probleem hoor” riep ze kordaat.

158_5890Fanatiek in het rijden, maar ook na de les aan de bar. Intussen ging ik naar Amsterdam om te studeren, maar kwam ik wel elk weekend thuis want rijden zou ik! Een paar jaar daarna kocht Hans zijn eerste paard Guus en eerlijk is eerlijk ik was best jaloers, dit wilde ik ook! Op dat moment studeerde ik in Maastricht en ik moest mezelf blijven zeggen dat mijn tijd nog wel zou komen…

‘Mijn tijd’ kwam ook al vrij snel toen Hans mij vroeg of ik in de vakanties niet wilde rijden op Guus. Oh, wat was ik trots en blij en gelukkig. Ik heb uiteindelijk 13 jaar heel veel geleerd met en van Guus. We zijn samen M1 dressuur geworden en op het moment dat we M2 wilde gaan starten, ging hij nogal onverwacht en plotseling dood.

P1010830

Daarna dacht ik dat mijn paardrij-carrière voorbij was. Ik was inmiddels afgestudeerd en had er nooit bij stil gestaan dat ik ooit een eigen paard zou kunnen bezitten. Toch vond Gwen ( en ik natuurlijk nog veel meer) dat mijn leven zonder paard niet compleet was. En waar ik beren zag, zag Gwen juist mogelijkheden: ik woonde namelijk op een boerderij en naast de schapen en konijnen en pony, kon er echt nog wel een paard bij. Maar ja mijn beroep, hé. Het leek mij allemaal nogal lastig. En toch vond ik het allemaal maar saai zonder paard, dus al snel begon ik de zoektocht naar een geschikt paard voor mij!

En dat werd een ware queeste! Elk vrije weekend op stap, met Ellen, Astrid en Gwen, van Brabant tot Noord Holland. Ik heb heel Nederland leren kennen. Mooie paarden, maar deze wereld bleek ook nare business. Jonge paarden die tongen naar buiten gooiden wat ontkend werd door de verkopende partij, een paard dat werd afgekeurd vanwege artrose op driejarige leeftijd, een voorrijdster normal_IMG_8797[1]die er gewoon keihard afviel en ga zo maar door. Uiteindelijk stuitten we op Willem. Ik vond het in eerste instantie nogal een ‘schillenpeerd’. Maar tijdens het rijden werden zijn kwaliteiten toch wel zichtbaar. Gwen vond het ook zeker een interessant paard en zei na een proefrit: “als jij ‘m niet koopt, koop ik ‘m”. Dat gaf mij genoeg vertrouwen. Willem bleek niet zo’n makkelijke als de verkoper had doen geloven, maar ach die opstartproblemen zijn we allang vergeten. Zeker nu ik met Willem toch al 18 punten heb behaald in de Z1! Het blijft een aparte, maar het paardje lijkt gewoon eigenlijk teveel op zijn baasje 😉

Groetjes,

Inger & Willem

SONY DSC

In memoriam Mien Joosten-Wiendels

Achter elke traan van verdriet zit een glimlach van herinnering

Rouwkaart Mien JoostenOp 12 april jl. is Mien Joosten-Wiendels overleden op 88 jarige leeftijd. Haar echtgenoot, Jos Joosten overleed op 6 juli vorig jaar. Jos en Mien hebben zich als echtpaar samen sterk gemaakt als oprichters van de rijvereniging, destijds Landelijke Rijvereniging Doetinchem. De vereniging werd 17 juli 1969 opgericht en Jos was dan ook een van de bestuursleden.

De betrokkenheid van echtpaar Joosten is altijd zeer bewonderenswaardig geweest, er ging geen gelegenheid voorbij of Jos en Mien waren samen aanwezig. Het Paasvuur, de Clubkampioenschappen, het jaarlijkse Concours en zelfs op 1 januari tijdens de Nieuwjaarsreceptie nam Mien, helaas zonder haar man Jos, de moeite om ons allen het beste te wensen. Wat zullen we dit vertrouwde beeld tijdens de evenementen missen, maar achter elke traan van verdriet zit een glimlach van herinnering…

Rijvereniging Hummelo wenst Dorine, Marcel, haar broer en zussen heel veel sterkte toe en de vele herinneringen aan een bijzonder echtpaar zullen we met elkaar blijven koesteren!

Mien Joosten