Paard & Ruiter

Pony & Ruiter Juli ’16: Nikita & Bregje

Hallo allemaal,

schaapIk ben Bregje Minkorst en mag deze keer het stukje voor Pony & Ruiter schrijven. Mijn eerste ervaringen op een viervoeter was niet op een pony, maar op een schaap. Toen ik nog te klein was voor een pony, heeft mijn opa mij namelijk een keer op een schaap gezet. Dat weet ik natuurlijk zelf niet meer, maar alleen omdat er toen een foto van is gemaakt. Haha, dit was de eerste stimulans om op de rug van dieren te kruipen. kidsoppetraMijn opa heeft ook meerdere paarden en het bleef dan ook niet bij mijn eerste ervaring op het schaap, hij zette me ook regelmatig op de rug van Petra. Petra was een oud paard dat bij mijn opa van zijn pensioen genoot.

wintersport 11 - zomervak 11 152Na mijn eerste ervaringen op Petra kwam pony Nina. Nina liep samen met Star als gezelschapspony in de wei. Nina was echt een super lieve pony, je kon alles met haar doen. Helaas was Nina regelmatig bevangen en op het laatst zo erg dat opa haar heeft laten inslapen. De andere pony Star was van een stuk pittiger en daar ben ik dan ook regelmatig van afgevallen. Ondertussen leerde ik op de manege in Baak ‘echt ponyrijden’ en dat hielp wel een beetje, maar het is er nooit van gekomen om echt op Star te rijden.

IMG_1497[1]Gelukkig kwam toen Nikita en met haar heb ik eerst nog een tijdje bij de manege gereden, maar al snel ben ik naar de ponyclub gegaan. In het begin ben ik regelmatig van haar afgevallen, zeker met springen! In die tijd heb ik ook op voltige gezeten op de manege in Giesbeek. Dat vond ik ook erg leuk, maar toen ik naar de middelbare school ging had ik er geen tijd meer voor en moest ik er helaas mee stoppen.

Sinds dit jaar heb ik ook een startkaart en ben ik van plan om zo af en toe een wedstrijdje te rijden. Nikita is een echte knuffelkont, ze hinnikt altijd zachtjes als ik haar stal in kom en als ik haar poets staat ze netjes stil. Ze is helaas ook een enorme lekkerbek, dus ze heeft wel wat pondjes te veel. Waterspelletjes zijn haar favoriet, ze kan namelijk heerlijk met de waterslang spelen.

Nikita staat nu nog bij mijn opa en oma, maar we zijn deze zomer verhuisd. We hebben nu meer ruimte bij huis en zijn dus druk bezig om een stalletje te bouwen. Binnenkort staat Nikita dan ook bij ons thuis, daar verheug ik me heel erg op…

Groetjes,

Bregje & Nikita

Paard & Ruiter April ’16: Willem & Inger

Hallo allemaal,

Mijn grootste passie begon eigenlijk al toen ik een jaar of acht was. In mijn hoofd, ik droomde van paarden. Ik zag mezelf al bij de politie te paard of ‘s nachts door de regen te paard. Ook op de zondagen al wandelend in het bos met mijn ouders, volgde ik de sporen die paarden en hun ruiters hadden gemaakt. Ja ooit, ooit zou ik ook gaan paardrijden. Uiteindelijk duurde het nog best lang, want pas 7 jaar later begon ik aan mijn eerste paardrijles. Die kreeg ik van Toos op het befaamde paard Propaan. Ik kan me goed herinneren dat ik me direct thuis voelde tussen de paarden en op Groot-Zande.

Gelukkig had ik een baantje gevonden als interieurverzorgster, dus kon ik ‘ s morgens flink aan de slag en had ik de zaterdagmiddag vrij om te gaan rijden. Een half jaar nadat ik begonnen was begon ene Hans Noij ook aan zijn eerste lesjes. Hij nam een clubje vrienden mee (waaronder Pamela de Vries) en al gauw ontstond er een nieuwe groepsles op de zaterdagmiddag onder leiding van Irma Boks. Heel veel gezelligheid, maar we hebben ook veel geleerd van haar: “als je bij de weg staat en je paard wil niet stoppen dan heb je namelijk echt wel een probleem hoor” riep ze kordaat.

158_5890Fanatiek in het rijden, maar ook na de les aan de bar. Intussen ging ik naar Amsterdam om te studeren, maar kwam ik wel elk weekend thuis want rijden zou ik! Een paar jaar daarna kocht Hans zijn eerste paard Guus en eerlijk is eerlijk ik was best jaloers, dit wilde ik ook! Op dat moment studeerde ik in Maastricht en ik moest mezelf blijven zeggen dat mijn tijd nog wel zou komen…

‘Mijn tijd’ kwam ook al vrij snel toen Hans mij vroeg of ik in de vakanties niet wilde rijden op Guus. Oh, wat was ik trots en blij en gelukkig. Ik heb uiteindelijk 13 jaar heel veel geleerd met en van Guus. We zijn samen M1 dressuur geworden en op het moment dat we M2 wilde gaan starten, ging hij nogal onverwacht en plotseling dood.

P1010830

Daarna dacht ik dat mijn paardrij-carrière voorbij was. Ik was inmiddels afgestudeerd en had er nooit bij stil gestaan dat ik ooit een eigen paard zou kunnen bezitten. Toch vond Gwen ( en ik natuurlijk nog veel meer) dat mijn leven zonder paard niet compleet was. En waar ik beren zag, zag Gwen juist mogelijkheden: ik woonde namelijk op een boerderij en naast de schapen en konijnen en pony, kon er echt nog wel een paard bij. Maar ja mijn beroep, hé. Het leek mij allemaal nogal lastig. En toch vond ik het allemaal maar saai zonder paard, dus al snel begon ik de zoektocht naar een geschikt paard voor mij!

En dat werd een ware queeste! Elk vrije weekend op stap, met Ellen, Astrid en Gwen, van Brabant tot Noord Holland. Ik heb heel Nederland leren kennen. Mooie paarden, maar deze wereld bleek ook nare business. Jonge paarden die tongen naar buiten gooiden wat ontkend werd door de verkopende partij, een paard dat werd afgekeurd vanwege artrose op driejarige leeftijd, een voorrijdster normal_IMG_8797[1]die er gewoon keihard afviel en ga zo maar door. Uiteindelijk stuitten we op Willem. Ik vond het in eerste instantie nogal een ‘schillenpeerd’. Maar tijdens het rijden werden zijn kwaliteiten toch wel zichtbaar. Gwen vond het ook zeker een interessant paard en zei na een proefrit: “als jij ‘m niet koopt, koop ik ‘m”. Dat gaf mij genoeg vertrouwen. Willem bleek niet zo’n makkelijke als de verkoper had doen geloven, maar ach die opstartproblemen zijn we allang vergeten. Zeker nu ik met Willem toch al 18 punten heb behaald in de Z1! Het blijft een aparte, maar het paardje lijkt gewoon eigenlijk teveel op zijn baasje 😉

Groetjes,

Inger & Willem

SONY DSC

Paard & Ruiter Maart ’16: Dirk & Daphne

Lieve allemaal,

Ik ben Daphne Mattijssen, 21 jaar en woon in Loo. Ik ben sinds dit jaar lid van rijvereniging Hummelo. Ik las altijd al met veel plezier de rubriek Paard en Ruiter, daarom vind ik het erg leuk om dit te mogen schrijven!

Het paardenvirus hebben mijn zusjes (Charlotte en Nathalie) en ik van onze moeder gekregen. Ik kon niet wachten tot ik oud genoeg was voor mijn eerste paardrijles bij manage de Vossenberg in Groessen. Na een tijdje bij de Vossenberg gereden te hebben, ben ik gaan lessen in Huissen. De reis naar de manage toe was al een uitje, iedere woensdag met het pontje over het water met een lolly als extraatje. Mijn moeder, Monique was toen al druk met onze hobby. Nathalie zat toen nog in de Maxi-Cosi en Charlotte liep er altijd om heen te huppelen.

ArieOp een dag stond er na het lessen een hele leuke pony in de wei. Het was een vosje met mooie blonde manen. Samen met mijn moeder ben ik er naar toe gelopen om hem te gaan aaien. Toen werd mij verteld dat dit mijn eigen pony was, genaamd Arie. Dat vond ik natuurlijk helemaal geweldig! Arie is bij ons thuis in Loo komen te staan. Hij was zeker een bijzondere pony. Ik heb aardig wat vlieglessen van hem gekregen, waardoor ik onder andere geleerd heb hoe ik veilig kan landen. Arie was liever lui dan moe. Hij deed erg vaak alsof hij moest plassen en bleef dan het liefste zo lang mogelijk staan om even uit te rusten. Om Arie een heel klein beetje vooruit te krijgen had ik de zweep vaak nodig.

Met Arie ben ik uiteindelijk wat wedstrijdjes gaan rijden. Mijn moeder vond het erg leuk om een matje te maken in plaats van knotjes. Zo liepen we voor mijn gevoel toch een beetje voor schut op concours. Toen we meer om ons heen zijn gaan kijken, beseften we pas dat een matje echt wel uit de tijd was. De matjes werden verwisseld voor knotjes en zelfs de sokken werden er af geschoren.

Kopie van 122_2217 (2)Ondertussen werden mijn zusjes ook steeds meer met het paardenvirus besmet. Zo kwamen ook Bonny en Floortje Bellefleur bij ons te staan. Op de basisschool was het ook iedere ochtend raak. Met zijn drieën gingen we voor schooltijd samen op Arie zitten om vervolgens rondjes door de tuin te rijden. Spelenderwijs heb ik met Arie uiteindelijk L2 dressuur gereden. Ik merkte toen al dat het dressuur rijden mij meer aansprak dan het springen.

image1 (3)Helaas werd ik te lang voor Arie. We zijn toen met een kritisch zoek-team opzoek gegaan naar een andere pony. Na een hele lange zoektocht kwam Vitalo op ons pad. Vitalo is een hele lieve E pony. Ik kwam net met mijn benen onder het zadel uit toen ik op Vitalo begon. Hij had al aardig wat dressuur ervaring. Dit heeft voordelen, maar ook nadelen. In het begin lukte het mij bijvoorbeeld nooit om aan te galopperen want Vitalo dacht dat hij dan travers moest gaan lopen… Gelukkig zijn we elkaar uiteindelijk toch gaan begrijpen!

Ondertussen werd op concours gaan een dagje uit van de familie Mattijssen. Het was wel een hele organisatie om met 3 meiden en 3 pony’s op concours te gaan… Meestal waren we s ’morgens vroeg op pad om parcours te verkennen voor mijn zusjes. Daarna was het tijd voor de dressuur. Mijn vader, Erik, leerde langzaam om te helpen met de pony’s. Hij is nu uitgegroeid tot een top groom! Mijn moeder zorgde er ondertussen voor dat de hele dag op rolletjes liep.

VietToen ik met Vitalo het M dressuur bereikte ben ik bij Gwen gaan lessen. Sindsdien ben ik niet meer weg te slaan van Groot-Zande. Mijn hoogtepunt is toch wel dat ik 4e ben geworden op het NK met Vitalo in het Z1.

Helaas heb ik aardig wat schoppen onder mijn kont gekregen waardoor ik te lang werd voor Vitalo. Hierdoor werd het dus tijd voor een paard. We zijn een hele dag op tour geweest om veel verschillende paarden te gaan bekijken. Uiteindelijk vielen we allemaal voor hetzelfde paard. Toen we voor de tweede keer zijn gaan kijken bij dit grote paard kwam ik er pas achter dat hij Dirk heet. Wie verzint die naam nou voor een paard? Dirk past qua kleur wel precies in het rijtje want hij is net als zijn voorgangers ook een vos! Om Dirk goed in te rijden is hij eerst naar Groot-Zande verhuist. Ik kon daardoor nog genieten van mijn laatste seizoen met Vitalo. Gelukkig hoefde Vitalo niet weg, omdat mijn zus Charlotte het stokje van mij overnam.

Dirk heeft het mij in het begin niet gemakkelijk gemaakt. Ik moest erg wennen aan de overgang van een pony naar een paard en dan ook nog eens een groot, jong paard. Dirk wist precies hoe hij mij moest uitdagen en deed dat dan ook erg graag. Ik werd op Groot-Zande erg goed begeleid, daardoor heb ik deze uitdaging weten te overleven. Toen ik Dirk zelfstandig aan kon, is hij bij ons thuis komen te staan. Ik ben natuurlijk wel blijven lessen bij Gwen en op de maandagavonden bij Toos. Dit was iedere keer echt een feestje. Het drankje in de nok na het rijden was hierbij ook een gezellig moment. Hierbij dronk iedereen een wijntje, maar omdat ik nog met de trailer naar huis moest rijden, zat ik aan de chocolademelk.

Dirk hummelo17-8-15Met Dirk ben ik uiteindelijk wedstrijden gaan rijden, dit ging in het begin ook onder geweldige begeleiding van heel Groot-Zande. Inmiddels lukt het mij ook al erg goed om met mijn vader op wedstrijd te gaan waar hij als een master een proef voorleest!

In juni 2015 heb ik mijn HBO opleiding Human Resource Management afgerond. Toen kwam ik voor een hele moeilijke keuze te staan. Ik wilde erg graag verder met studeren, maar Dirk wilde ik niet kwijt. Ik dacht dat het onmogelijk was om studie met sport te kunnen combineren. Toch ben ik naar Tilburg verhuisd om verder te studeren, Dirk mocht gelukkig in Loo blijven. In het begin moest ik heel erg wennen aan het feit dat ik minder kon rijden. Momenteel lukt het me erg goed om dit allemaal te combineren. Ik mis nu helaas wel de gezellige maandagavonden bij Groot-Zande, maar ik krijg er ook veel leuks (en feestjes) voor terug in Tilburg! Natuurlijk rij ik nog met plezier op zaterdag naar Hummelo voor een les van Gwen!

Ik hoop zo nog veel te kunnen genieten van Dirk en de gezelligheid op Groot-Zande en Rijvereniging Hummelo!

Liefs, Daphne

 

 

 

Paard & Ruiter December ’15: Lea & Astrid

Hallo allemaal,

Ik ben Astrid Jolink en ik ben gevraagd om deze maand een stukje te schrijven voor Paard & Ruiter en dat wijs ik natuurlijk niet af.

Shetlander

Toen Kruimel toch een beetje te klein werd, ben ik begonnen met rijden op een manege in de buurt waar we toen woonden. Hier heb ik een aantal jaar met plezier gereden. Toen we gingen verhuizen naar Drempt moest er een andere manege gevonden worden. Gezien het feit dat ik geen evenwichtsorganen heb, wilde mijn moeder niet dat ik op een gewone manege ging rijden. Gelukkig kon dit wel op Manege Zandewierde in Nieuw-Wehl. Hier heb ik dan ook een tijdje  gereden. Ik reed hier in gemixte groepen met variërende  ruiters ( geestelijk en lichamelijk beperkt).

WitjeOp Zandewierde hebben we de vorige eigenaren van mijn  A-pony ontmoet. Deze mensen hadden de pony gekocht voor hun geestelijk gehandicapte zoontje. Dit bleek echter geen succes, want de pony was te ondeugend voor hem. Toen mocht ik het proberen. Ondeugend was hij, het kleine witje. Ik ben met hem eerst thuis begonnen. Hier hadden we een klein rijbaantje en daar pasten Witje en ik prima in. Er stond een afrastering, zodat hij nergens heen kon.   Af en toe gingen we ook in de grote rijbaan rijden ( zonder afrastering, maar dan was het gras aan de zijkant toch wel erg verleidelijk. Later ben ik met Witje gaan rijden bij de Ponyclub in Drempt. Dit was natuurlijk hartstikke leuk, maar helaas stonden er ezels aan de andere kant van de rijbaan. Witje had het niet zo op die rare ezels en weigerde daar langs te lopen en ik was toen zelf ook niet al te dapper,  maar uiteindelijk ging het steeds beter.

D-ponyToen Witje te klein werd gingen we op zoek naar een grotere pony. We zochten naar een C- of een D-pony. Deze pony moest vooral braaf zijn. Na wat rondvragen kwamen we terecht bij Johnny. Dit was een grote E-pony. Johnny was wel wat groter dan dat we hadden bedacht, maar we zijn toch gaan kijken. Toen we daar kwamen vonden mijn ouders het wel  belangrijk dat mijn benen onder het zadelblad uit moesten komen. Gelukkig waren mijn benen lang genoeg (net).  Johnny was zo ontzettend braaf, dat we hem toen toch gekocht hebben. Op Johnny begon het rijden pas echt. Ik leerde rijden door deze pony, want als ik netjes de hulpen gaf, dan deed hij ook netjes wat ik van hem vroeg. Met springen was hij ook super braaf. Hij hielp mij ook met mijn balans. Ik reed een keer met hem op een dubbelsprong af en tijdens de sprong kwam ik bijna naast mijn pony, hij voelde dit en sprong netjes om, zodat ik er weer recht op kwam te zitten. Van Johnny heb ik heel veel geleerd. Ik ben met hem ook mijn eerste wedstrijdjes gaan rijden tot en met de L2+9. Ik wilde heel graag met hem M starten maar helaas, hij werd kreupel. Het bleek dat er een peesje gescheurd was. Dit kon wel verholpen worden met een operatie, maar daarna moest hij wel  lang revalideren. Omdat Johnny zo’n brave pony was, hebben we hem toch maar laten opereren. Al met al heeft de revalidatie ruim 2 jaar geduurd. Het is vervolgens een tijdje goed gegaan, maar helaas werd hij toen weer kreupel. Omdat hij ook al op leeftijd was, hebben we vervolgens besloten dat hij met pensioen mocht gaan. Hij mocht de rest van zijn leven bij ons zijn favoriete bezigheid beoefenen, namelijk in de wei staan. Hier heeft hij helaas niet lang van mogen genieten. Een maand nadat we besloten hadden dat hij bij ons oud mocht worden, kreeg hij koliek en hebben we hem in moeten laten slapen.

Hierna heb ik veel pech gehad met de paarden. Ik had eerst een paard dat later een probleem in de rug bleek te hebben. Daarna heb ik een tijdje op Timar gereden. Dit was wel een super braaf paard, maar hij was vrij sterk en gooide hoog op waardoor ik hem niet uit kon zitten. Daarna hebben we weer een E-pony gekocht. Ik wilde nog graag gebruik maken van mijn laatste pony jaar. Ik heb deze pony  maar 3 weken kunnen rijden en toen werd ze kreupel.  Deze pony moest om te genezen veel rust houden, maar hier was ze alleen niet mee eens. Dit ging dus niet goed en moest ze ook weg.

1440432069387Na zoveel tegenslag te hebben gehad, was ik het helemaal zat met die paarden. Ik wilde een Haflinger. Ik bedoel; “wie heeft er ooit gehoord van een kreupele Haflinger?”.  Mijn moeder was het hier helemaal niet mee eens. Een Haflinger was geen echt paard. Ze wilde graag dat ik een “gewoon” paard nam en liet me steeds foto’s zien van paarden en Ik liet haar steeds foto’s zien van Haflingers. Uiteindelijk bracht ik mijn moeder op andere gedachten. Zelf had ze nog een kennis van vroeger die  Haflingers fokt. Deze kennis hebben we opgebeld en hij had een Haflinger voor ons. We zochten eigenlijk naar een ruin die al beleerd was, maar we eindigden met een 4 jarige merrie die nog niets kende. Maar wij vonden het toch belangrijker dat we de fokker kenden, zodat we wisten dat er goed naar de bloedlijnen gekeken was om vervelende dingen te voorkomen.

mooiste springfoto (1)Ik ben toen met Lea ( Henla van ’t Broek) aan de slag gegaan. Eerst ben ik met haar gaan spelen in het rijbaantje. In het begin vond ze alles eng, ze had alleen nog maar op de wei gestaan en er was nog maar weinig mee gedaan. Na een aantal maanden vonden we het toch tijd dat ze beleerd werd. Hiervoor hebben we haar welgeteld 10 dagen weggebracht. Toen ze terug kwam kende ze nog steeds niets, maar deed ze ook niets verkeerd. Vervolgens zijn we toen zelf aan de gang gegaan. Dit pakte ze eigenlijk heel goed op. Ze ging met sprongen vooruit en ik besloot toch eens mee te doen met de Clubkampioenschappen. Ze werd tot mijn grote verbazing ook nog 2e en hebben we het gehad over het deelnemen aan de vereniging les. Ik had hier mijn twijfels over, omdat ik toch een Haflinger had. Ik wist niet of dit wel tussen de paarden zou kunnen. Mijn twijfels werden weggenomen door Gwen, want zij zei dat dit allemaal makkelijk zou kunnen. Ook maken we graag een sprongetje. Nu rijden we inmiddels alweer een paar jaar mee en hebben we net de overstap gemaakt naar het M. Met de hulp van Gwen begint ze steeds mooier te lopen. We zien wel tot hoe ver we samen kunnen komen.

IMAG1560Groetjes en fijne Feestdagen,

Astrid & Lea

Pony & Ruiter November ’15: Verona & Didi

Lieve lezers,

10703936_468746003264218_1145121595687315822_n Het lange meisje met blonde haren en die grote pony, dat ben ik! Ik ben Didi Janne Gieling, zeventien jaar oud en ik woon in Duiven! Thuis woon ik met mijn vader (Geert), moeder (Kitty), hond (Pippi) en de paarden. Mijn zus is vorig jaar uit huis gegaan om te studeren. Ik ben geen echte Hummeloër en dat kan je soms merken, maar wij hebben ons altijd wel heel welkom gevoeld bij de familie Brinksma én de club!

10665138_516437171828434_4202533404233864070_nHet paardenvirus heeft mijn moeder gekregen van mijn opa, doorgegeven aan mijn zus Jade en aan haar jongste dochter. Je kunt zeggen dat het er inderdaad met de paplepel in werd gegoten, gek genoeg kwam dat er bij mij pas later uit. Tot mijn tiende of elfde heb ik namelijk fanatiek gevoetbald in de selectie. Paardrijden vond ik leuk, maar had echt geen zin in al dat gedoe. Mama waste mijn vieze voetbalkousen en af en toe een bosritje met Bliksem vond ik helemaal prima. Zo kwam ik ook mooi onder het stallen mesten uit…

Toch vond ik paardrijden stiekem veel leuker worden, had veel last van blessures met voetballen en dat is als jonge fanatieke meid niet leuk. Even heb ik op de ‘oude’ pony van Jade, Lin gereden en daarna gingen we opzoek naar een perfect passende pony voor mij.

Met een veeleisende moeder, een veeleisende coach (ook een bekende; Susan Willemsen) en een jong meisje die het gevoel vooral het belangrijkste vond, zijn we in alle uithoeken van Nederland geweest! Na zeventien ‘geweldige pony’s met gouden mondjes’ voor mijn schouder kwam ik Veertje (Verona, Flemmingh x Ferro) tegen in Wehl. En dat is welgeteld 15 minuutjes rijden…

1Mama vond het écht niks, maar ik was overtuigd. Dat gevoel heeft nog wel even aan mij geknaagd, omdat mijn moeder ondersteboven was van Jades toenmalige topper Kantje’s ToyBoy. Maar toch bedacht mam iets heel leuks om te vieren dat ik een nieuwe pony had, we gingen samen een weekend naar ‘Onder de Kastanje’ en hebben we heerlijk drie dagen in het bos gereden!
Toen bleek Veertje écht wel de juiste keuze! Misschien niet de allerbraafste pony, want af en toe is ze een échte draak. Ondanks dat voor mij de passende viervoeter….

DSCN0666Ook wij zijn helemaal vooraan begonnen. Ik heb in de beginnersfase geweldige momenten beleefd, met als ons toppunt Gelders Kampioen in de L2-dressuur cat. D/E. Dat was de kers op de taart, want ik wist dat het er inzat en al het harde werk wordt dan op zo’n moment werkelijkheid. Dat was echt heel vet!

Helaas, paardrijden zou geen sport zijn geweest als ook wij geen tegenslagen hadden meegemaakt. Dat was echt shit, want we hebben een lastig jaar gehad na dat hoogtepunt en dan voelt het alsof je van heel hoog, tien meter de diepte invalt. Gwen, Toos en het topteam van Groot-Zande, maar ook pap en mam hebben Veertje en mij geholpen om weer met de volle tweehonderd procent aan vertrouwen ‘back on track’ te komen. Na veel zweet, wat minder bloed, maar wel tranen is dat uiteindelijk gelukt. Van zo’n periode leer je veel en als combinatie zijn we er zeker sterker van geworden.

Op dit moment zijn wij lekker aan het puzzelen in het Z, want ik vind trainen namelijk veel leuker dan wedstrijd rijden! Ook ga ik af en toe met Veer het bos in, dat vinden we allebei heel ‘chill’. Iedere keer als we zijn geweest zeg ik dat we dit vaker moeten doen. Bij deze dan ook een verzoek een extra ‘bosmaatje’, want mama kan mij helaas niet bijhouden…

outdoorr gelderlandVerder word ik volgend jaar maart handelsbekwaam (18), dus denk ik dat het aankomende jaar een spannend jaar wordt. Ik zit nu in de zesde en ga volgend jaar studeren. Ik wil graag International Relations and International Organizations (internationale politicologie) gaan studeren! Dat kan in Leiden en in Groningen en hoogstwaarschijnlijk wordt het Leiden. Toen ik dit stuk aan het schrijven was, zat ik toevallig in de trein vanuit Leiden naar Duiven. Leiden is zo mooi, ligt zo centraal én lekker dichtbij Den Haag. In zo’n nieuwe stap heb ik dan ook onwijs veel zin. Graag zou ik veel plekken op de wereld willen zien met mijn eigen ogen en het staat daarom ook zeker op de planning om in het buitenland te studeren. Helaas kan mijn sport niet mee in het koffer…We zullen wel zien hoe het gaat lopen, definitieve beslissingen zijn er nog niet genomen. Dus voorlopig zijn jullie nog niet van mij af…

Op dit moment is alles wat telt de ervaringen van nu  en het genieten van de waardevolle momenten in mijn ponytijd. Ook al ga ik door, dan zal er een paard moeten komen. Ook al moet ik misschien wel een pauze van vijf jaar inlassen, ik heb het nog steeds enorm naar mijn zin in Hummelo! Normaal gesproken ben ik snel uitgekeken op iets. Maar ach, volgens mij is niemand ooit uitgekeken op paardrijden, want er kan altijd iets beter.

Als laatste wil ik iedereen die dit leest bedanken, leuk dat je even de tijd neemt! In het bijzonder wil ik iedereen van Rijvereniging Hummelo en Groot-Zande bedanken, want er zijn niet veel verenigingen die alleen maar lieve en leuke spontane mensen tellen. Dat is mij opgevallen en bijgebleven vanaf de eerste les bij Gwen…, er lopen alleen maar leuke mensen rond. Dank je wel!

Heel veel liefs en tot gauw in Hummelo,
Died & Veertje

Paard & Ruiter Oktober ’15: Vigo & Ellen

Hallo allemaal,

Ik ben Ellen en al heel wat jaartjes lid van Rijvereniging Hummelo en nu is het mijn beurt om mijn paardenverhaal te vertellen.

foto (1)Heel veel jaren geleden (in de jaren ’70) hadden mijn ouder een caravan op camping “De Kappenbulten” in Halle. Hier was mijn eerste kennismaking met het paard/ponyrijden. In de buurt van de camping woonde Bartje Meijerman. Hij had een boerderij met wat pony’s en paarden. Bij hem kon je ponyrijden voor een rijksdaalder per dag (omgerekend is dat ietsje meer dan een Euro). Mijn vader en moeder hebben me dagenlang niet gezien…

Na deze eerste kennismaking was ik er totaal van overtuigd dat ik later een boer wilde trouwen met genoeg weilanden om 5 paarden te kunnen houden (op het aantal van vijf ben ik inmiddels wel teruggekomen). Als er op de kleuterschool werd gevraagd: “Wat wil je later worden?” dan was steevast mijn antwoord dat ik dat niet wist, maar dat ik wel een boer wilde met genoeg weiland om vijf paarden te houden.

Natuurlijk wilde ik heel graag op paardrijles, maar ik had ook nog een broer die heel graag wilde motorcrossen. Tja, zo breed hadden wij het thuis vroeger niet, dus dat feest ging dus niet door. Alle vakanties bracht ik door bij de pony’s van Bartje of bij mijn nichtje die ook een pony had. Toen de caravan in Halle was verkocht (er waren tenslotte nog meer plaatsen in de wereld te ontdekken), zochten mijn ouders altijd een vakantieadres waar in de buurt de mogelijkheid was om pony te rijden.

Toen ik eindelijk zelf ging verdienen en die boer met het weiland aan de haak had geslagen, was het eerste wat ik kocht…een paard! Natuurlijk wel nadat ik eerst een paar jaar les had gehad op Groot-Zande. Ik moest daar alles wat ik mezelf had aangeleerd weer heel snel afleren. Op het moment dat ik alles een beetje doorhad, werd Galland gekocht. Een (toen) zesjarige donkerbruine ruin.

foto (2)Een betere start in de paardensport had ik me niet kunnen wensen. Na heel veel (!) vallen en weer opstaan en opstijgen, kreeg ik het een beetje onder de knie. Het bleek dat Galland niet echt een hele goede keus was om het op te leren. Maar onder het motto, wie A zegt…ben ik toch doorgegaan en er achteraf heel veel van opgestoken. Onder meer dat er hele gekke paarden bestaan. Binnen een week had hij de staldeur eruit geschopt en was de hele buurt ’s morgensvroeg Galland aan het vangen. De bodem heb ik vaak onderzocht, zelf de bodem van een watergat waar het mij wel leuk leek om doorheen te galopperen. Mijn ‘boer’ stond zelfs klaar om dit moment te vereeuwigen met de camera. Galland dacht hier echter anders over en voordat ik het wist lag ik in het water, Galland galoppeerde door het bos en de foto’s waren niet zoals ik ze voor ogen had. Dit zijn maar een paar ‘verhalen’ die we samen hebben meegemaakt. Gelukkig kon ik altijd weer terecht op Groot-Zande waar Toos, Irma en Nancy me weer moed inpraatte om er toch weer op te gaan zitten en vooral door ‘stoer’ te rijden.

Nadat ik erachter kwam dat de dressuur niet onze sterkste kant was, heb ik de switch gemaakt naar het springen. Dus op naar de springles van Dick. Af en toe stond het (angst)zweet me al op de rug voordat ik op Galland zat. Bij Dick in de les was er geen aandacht voor mijn gepiep. Na het nodige oefenen bleek dat bij het springen ons talent lag. Na de nodige lessen hebben we ons ingeschreven voor wedstrijden. Ook daarover kan ik een boek volschrijven, we hebben oxers van de verkeerde kant gesprongen, het parcours in de verkeerde volgorde gesprongen, eraf gevallen waarbij Galland zelf het parcours verder sprong (jammer genoeg niet in de goede volgorde) en ook zijn we bij hindernis 11 begonnen, waarbij ik echt in de veronderstelling was dat het nummer 1 was. Zo zijn er nog veel meer verhalen.

fotoToen Galland een peesblessure kreeg en het er niet meer inzat dat we nog fanatiek aan het springen zouden komen, ben ik gaan rondkijken naar een opvolger. Dit is Vigo geworden, toen ik hem kocht was hij bijna twee jaar. Een beetje zenuwachtig was ik wel, want kon ik dat wel aan, een jong paard? Snel kwam ik erachter dat het niet altijd aan de leeftijd van het paard ligt hoe ‘gek’ ze zijn. Nadat hij op Groot-Zande door Gwen en Wilbert zadelmak gemaakt was, ging mijn tweede paardensport carrière van start met Vigo.

foto (3)Dit ging in vergelijking met Galland van een leien dakje. Zelfs in de dressuur heb ik onder begeleiding van Gwen het (voor mijn doen) ver geschopt. De dressuurwedstrijden heb ik vaarwel gezegd toen ik M1 startte. Wederom kwam ik erachter dat dressuurproeven rijden niet helemaal aan mij besteed was. Het springen werd weer opgepakt en dat doe ik nu nog steeds met veel plezier. We hebben ook nog een tijdje geprobeerd om mee te gaan doen aan crosswedstrijden. Na een aantal trainingen en een paar tripalons te hebben gereden, moest ik toegeven dat ik me met Vigo niet helemaal veilig voelde in het crossparcours. We hebben het in ieder geval geprobeerd.

Galland staat ook nog steeds bij ons op stal en is inmiddels 27 jaar. Ik hoop nog heel wat jaren te genieten van het paardrijden en van alles daar omheen met Vigo.

Groetjes,
Ellen & Vigo

 

Pony & Ruiter September ’15: Q-Hella & Noa

Hallo allemaal,

Ik ben Noa Tolkamp en woon in Hummelo en ik mag deze maand een stukje schrijven voor de rubriek ‘Pony & Ruiter’. Op 8-jarige leeftijd ben ik begonnen met ponyrijden op manege Stroombroek in Braamt, daarna heb ik nog een tijdje op manege Het Loenhorst gereden.

IMG-20130717-WA0008Mijn opa had een leuke pony Maud voor mij en mijn nichtje Nina gekocht. Ik reed ook op Maud, maar kon niet alleen opstappen. Mijn moeder gaf me altijd een voetje om erop te komen, maar een keer vloog ik er overheen en viel ik aan de andere kant er weer af. Met Maud ben ik begonnen bij de ponyclub en ik heb een aantal BB wedstrijdjes gereden op Maud en daarmee ook wat prijsjes gewonnen. Maud was een hele leuke en lieve pony.

IMG-20150913-WA0000Mama en ik gingen op zoek naar een verzorgpony, toen ik te groot werd voor Maud. In Langerak kwamen we terecht bij Paulien van de familie Liebrand. Paulien was een al wat oudere roodschimmel D pony, ze is erg lief en ze houdt heel erg van tutten. Alleen in het bos wilde ze heel erg hard en was ze heel sterk. Ik weet nog goed dat ik met Tess een bosrit ging maken en dat ik niet op de bult durfde bij de gevangenis, maar voor dat ik het in de gaten had reed ik al op het pad richting de bult en mama rende achter me aan, want anders was ik omgekeerd. Ik vond het dood eng, maar mama moedigde me aan en zei steeds dat ik het wel zou kunnen. Uiteindelijk heb ik het toch gedaan en toen ik boven op de bult stond, was ik wel boos op mama maar stiekem was ik ook wel trots op mezelf, omdat ik nooit gedacht had dat ik die bult op zou crossen.

noa mobiel 269Ik ging altijd stappend naar de ponyclub, het was namelijk vooral in de winter lekker dichtbij. Springen vond Paulien altijd heel leuk maar ik niet, want ik vind springen eng. In februari 2014 werd Paulien erg hoef bevangen en kon ik niet meer op haar rijden. Ze was ondertussen al 21 jaar oud en nu mag Paulien lekker van haar oude dag genieten. Af en toe ga ik er nog eens heen om lekker met haar te tutten, want dat vind ze nog steeds erg fijn.

noa mobiel 733Helaas had ik toen geen pony meer om op te rijden, maar mijn lieve vriendin Merlijn heeft een eigen pony Q-Hella. Ze vroeg mij of ik ook op haar pony wilde rijden. Nu rijden we samen op haar pony bij RvH.  Nog steeds ben ik geen fan van het springen, maar met de RvH-Clubkampioenschappen ben ik zelfs 2e geworden van de pony’s. Q-Hella vindt springen erg leuk en ze kan het goed. Ik rijd nu ook geen dressuurwedstrijden meer.

Ik hoop dat ik nog een tijd op Q kan rijden, het is namelijk ook erg gezellig zo samen met Merlijn.

Groetjes ,

Noa, Paulien & Q-Hella

Paard & Ruiter Augustus ’15: Delgado & Bart Veeze

Op de site van Rijvereniging Hummelo staan dikwijls de prestaties van RvH-lid Bart Veeze vermeld. Bart rijdt met veel succes en wij vonden dan ook dat het eens tijd werd dat Bart ons eens zou vertellen wanneer hij besmet geraakt is met het paardenvirus.

Ter introductie een paar wetenswaardigheden over Bart op een rijtje. Bart heeft een eigen dressuurstal, Stal Veeze en is sinds 2004 gevestigd in het Gelderse Lochem. Daar heeft Bart de beschikking over dertien stallen. Met zijn paard Delgado neemt hij volgende week deel aan de Hippiade, Z2-dressuur. Aangezien Bart veel paarden rijdt, hebben we Delgado in de titel genoemd…misschien brengt dat volgende week nog een beetje geluk. De fotootjes van Stefano en het NK Podium zijn door ons toegevoegd, want wij vinden dat je daar erg trots op mag zijn. 

————————

Hallo allemaal,

Nog niet iedereen kent mij, dus daarom vind ik het leuk dat ik gevraagd ben om deze maand een verhaaltje te schrijven voor de rubriek Paard & Ruiter.

Foto's Bart Veeze 2Ik ben op 3-jarige leeftijd besmet geraakt met het paardenvirus door mijn oudere zus en broer die gingen paardrijden, zelf kan ik me dat trouwens niet goed meer herinneren. Mijn ouders hebben dit kunnen rekken tot ik 5 jaar was. Toen ging het gebeuren, mijn eerste les werd een feit en mijn vader hoopte stiekem dat ik eraf zou vallen, zodat ik niet meer zou willen, haha. Helaas, ik vond het zo leuk, dat ik nooit meer ben gestopt.

Foto's Bart Veeze 3De eerste jaren heb ik op de manege gereden. Daar was ik dan ook zo veel mogelijk. Toen ik 8 jaar werd, mocht ik de pony Thriller van de manege leasen. Deze pony hebben we later ook gekocht en zo is mijn dressuurcarrière begonnen. Ik heb namelijk ooit ook 1 springwedstrijd gereden en werd toen twee keer op de eerste hindernis uitgebeld. Dus dat was de eerste en laatste springwedstrijd en tevens het einde van een prille springcarrière, haha!

Foto Bart Veeze 1Na Thriller kwam Navaro en ik heb met deze pony twee EK’s meegereden en ook Team Zilver gewonnen. Met Navaro groeide ik door naar de Junioren en Young Riders. Op 15 jarige leeftijd maakte ik de overstap naar de paarden. Fernando werd mijn eerste paard, ook met Fernando heb ik bij de Young Riders gereden en mocht ik mee naar het EK. Tijdens dat EK heb ik ook met Fernando Team Zilver behaald.

De meeste ouders zullen dit waarschijnlijk niet willen lezen en misschien kan ik dit niet zeggen, maar school en paarden waren soms moeilijk te combineren en ik was dus regelmatig schoolziek. Ik denk dat er niemand zoveel gespijbeld heeft als dat ik dat heb gedaan. Het is gelukkig ook met school uiteindelijk nog goed gekomen, MBO Paardenhouderij en Masterclass in Deurne waren afgerond en ik was toen gelukkig klaar met de studie. Voordat ik mijn eigen stal ben begonnen, heb ik eerst op verschillende bedrijven gewerkt.

10_nk_veeze_stefano_01Op stal is toen een heel bijzonder paard gekomen, Stefano. Dit paard heb ik samen met mijn toenmalige trainer Arnd Erben opgeleid van groen tot Grand Prix en de kers op de taart was natuurlijk het behalen van de bronzen medaille op het NK Dressuur in de Grand Prix achter Edward Gal met Totilas en Marlies van Baalen met O’Jay. MarliesvanBaalenEdwardGalenBartVreeze-OutdoorGelderlandDeSteeg-2010_1576Met Stefano heb ik ook  internationaal een aantal mooie overwinningen behaald. Helaas werd Stefano verkocht naar Amerika, dit hoort helaas ook bij het vak. Er komen steeds nieuwe paarden, waar je je aan hecht en dan gaan ze weer omdat ze worden verkocht.

Door mijn ‘wedstrijdzus’ Gwen ben ik toevallig bij Rijvereniging Hummelo lid geworden. Gwen en ik kwamen elkaar zoveel tegen op wedstrijden dat we een beetje broer en zus zijn geworden.

Groetjes,

Bart Veeze

 

Pony/Paard & Ruiter Juli ’15: Bundy & Co & Jamie

Hallo allemaal,

Super leuk dat ik ben gevraagd om deze maand te vertellen over mijn drukke paardenleven. Ik zal me eerst even voorstellen, ik ben Jamie Schlief, 15 jaar en ik rij al een paar jaar bij Gwen en ik ben sinds kort ook lid van Rijvereniging Hummelo.

paardrijden 024Met mijn prille 2 jaar zat ik al stralend op de rug van onze ondeugende A-Welshpony Shadow. Ik kon niet wachten tot ik ‘echt’ mocht leren paardrijden op de manege de Vossenberg in Groessen.  Toen ik 6 jaar was mocht ik dan eindelijk leren paardrijden. Ik vond het zo spannend dat ik in de stal mocht kijken naar de grote paarden en ik dacht toen echt dat het reuzepaarden waren, haha. Ik heb S5001483daar een super leuke tijd gehad, maar ben daar toen ik de “basis” geleerd had, gestopt en ben ik thuis verder gaan rijden op Shadow. Een van de eerste buitenritten met Shadow werd een gelijk een heel circus toen ik los mocht. We stapten rustig op het pad langs de sloot toen Shadow er in een keer vandoor ging. Recht op de weg af… Opeens voor de weg stopte ze en bleef keurig staan wachten tot mijn vader er was, alsof er niks gebeurd was.

paardrijden 031Toen ik te groot werd voor Shadow stond er opeens een prachtige grote pony (lees B-Welshpony)  met krullende manen op stal. Haar naam was Kira. Met Kira heb ik heel veel gesprongen. Dat vonden we allebei super leuk. Toen ik ook daar weer te groot voor werd, werd mijn nieuwe pony weer een maatje groter. Siri had al veel prijzen gewonnen en moest mijn nieuwe maatje worden. Echter had Siri andere plannen, zijn hoofd ver naar voren buigen, zodat ik als klein meisje er voorover af kukelde. Het was dus een korte tijd voor ons, maar met hem heb ik wel voor het eerst 80 cm gesprongen, wat voor mij toen al heel hoog was. Na Siri zijn we op zoek gegaan naar een brave pony en kwamen uit bij Ashley, die helemaal bomproof was. Helaas kreeg ze na anderhalf jaar een beenblessure wat niet meer flanuer-mama sypres 006volledig zou herstellen en is ze voor 2 jaar de wei ingegaan en daarna heeft een ander meisje er nog heel veel plezier van gehad. Twee jaar niet rijden kon ik natuurlijk niet en we hebben daarom Flaneur gekocht. Flaneur was een D-pony en we hadden echt een klik. Samen hebben we onze eerste wedstrijden gereden in dressuur en springen. Helaas kreeg Flaneur atrose en is die weer terugegaan naar zijn oude eigenaar. Na Flaneur kreeg ik een jonge hengst genaamd Orlean. Orlean was al snel geen hengst meer, nadat ik er een paar keer hard vanaf was gevallen.Orlean rijden 2012 Aug 083 Toen ik Orlean kreeg ben ik bij Gwen gaan trainen voor de dressuur. Omdat ik ook graag wou springen kochten we de bloederige merrie Ziza erbij en ben ik voor het springen gaan trainen bij Pascal Roosendaal. Met Orlean en Ziza ben ik gestopt in de sport en zijn ze naar nieuwe eigenaren gegaan die er heel blij mee zijn.

Nadat mijn zusje stopte met paardrijden ben ik op haar dressuurpony Bundy gaan rijden waar ik inmiddels Z2 mee ben. Ik heb ook nog twee springpony’s: Tamar en Kleber. Tamar haar bijnaam is Tankie en dat is ook wel echt toepasselijk af en toe haha, met haar rij ik in het ZZ en internationaal. Kleber is een pittige opa, die vind dat hij nog lang niet oud genoeg is en met Grote bak, Orlean Bundy Ziza 392 (1)hem spring ik Z en ook internationaal. Ik mag nog 1,5 jaar bij de pony’s rijden en daarom rij ik ook al bij de paarden. Ik heb een tijdje met de merrie Roos gereden van mijn trainer en we zijn samen nog 3e geworden op de Gelderse Indoor Kampioenschappen 2015, klasse L springen bij de paarden. Nu is Roos te oud en mag ze lekker mama Roos worden. Ik heb sinds kort twee nieuwe paarden. De schimmel merrie Fleur en de zwarte merrie Limited Edition. Ik rij nu in de B paarden met hun en mag met allebei al naar de Gelderse Kampioenschappen. Ook mijn pony’s zal ik daar starten.

Groetjes Jamie en hoefjes van Kleber, Tamar, Bundy , Fleur, Limited Edition en natuurlijk Roos!!!

Jamie

Paard & Ruiter Juni ’15: Gina & Astrid

Hoi allemaal,

AstridOp de avond van de Clubkampioenschappen werd ik door Susan en de Clubkampioen Nicky gevraagd om een verhaal te schrijven over mijn belevenissen met mijn pony’s en paarden. Nicky had immers al eens de eer gehad om deze avonturen met jullie te delen.

Toen ik 6 was ben ik begonnen met rijlessen op Manege Groot-Zande. De eerste lessen kreeg ik van Irma en ik kwam al snel met mijn eigenwijze New Forest pony Symfonie in de les. Ik heb toen veel geleerd en meegemaakt, het gezellige carrousel rijden, bosritten en natuurlijk de leerzame lessen.

symf&ikDaarna ben ik met de pony naar Ponyclub de Hessenruiters gegaan. Naarmate ik steeds handiger werd door de lessen, werd de pony steeds eigenwijzer. Vooral tijdens de springlessen, soms lag ik wel 3x per les naast, voor of achter de hindernis. Een ander hoogtepunt was natuurlijk het jaarlijkse gezellige ponykamp. Na een aantal jaar gink ik ook af en toe op wedstrijd. In de les en op het losrij terrein liep ze netjes aan de teugel, TOTDAT mijn vader begon met voorlezen… Elke wedstrijd weer, maar toch heb ik veel van haar geleerd.

OburcaVervolgens was het de bedoeling dat ik op een door mijn vader gefokte merrie, Wadi zou gaan rijden. Helaas ging dit niet goed en hebben we haar moeten verkopen. Na een zoektocht van ruim een jaar en vele paarden geprobeerd te hebben, vonden we de vosmerrie Oburca. Ze was niet de mooiste, maar na zoveel meegemaakt te hebben gingen we voor haar topkarakter! Ze was super braaf, maar toch had ze ook pit. Ik kon alles met haar, alleen laden, alleen langs de weg en ik heb met haar zelfs een paar keer meegedaan aan het ringsteken tijdens het volksfeest in Hummelo. IMG-20150210-WA0005 Met haar ‘spring’talent kwamen we niet ver, maar in de dressuur hebben we het samen toch M2 bereikt met winstpunten. Helaas hebben we haar daarna moeten verkopen, omdat er wederom een nieuw eigen fokproduct stond te wachten op mij.

Gina heet ze  en ze is een bruine bloederige merrie. GinaToen ze net zadelmak was, ben ik met haar naar privéles gegaan bij Toos. Dit ging erg goed, dus daarna ook naar de RvH verenigingsles op vrijdagavond. Naarmate ze meer balans en conditie kreeg, kreeg ik even moeite met haar karakter. Zoals velen ook weten heb ik ook al een keer zand gehapt. Op dit moment rij ik haar samen met Gwen en dit gaat super. Ook ben ik al een paar keer in het binnenseizoen op concours geweest.

Hopelijk gaan we samen nog veel beleven en presteren!

Liefs,

Astrid & Gina